DCA - Canada - Immigration: Emigreren naar Canada?

Naar Canada: Een Inleiding

Emigreren naar Canada. Wie denkt er niet zo af en toe eens aan. Lekker de ruimte op zoeken, een groot stuk land voor jezelf, bossen, lege wegen, kristalheldere meren, beleefde mensen. Vervolgens ga je zoeken, je komt bij emigratiebureaus terecht, je klopt aan bij ambassades, je haalt reisgidsen, maar wat je nu eigenlijk wilt weten staat nergens. Je hebt duizenden vragen, die je aan niemand kunt stellen.

Daarom introduceert de DCA in Ottawa een gloednieuwe Pier 21 pagina, vol met wetenswaardigheden, gebaseerd op jullie vragen en 50 jaar van onze eigen emigratieervaringen.

We hopen dat jullie hier alles vinden wat je wilt weten. Onthoudt echter wel, dat we een vereniging van vrijwilligers zijn, die bestaat met als doel een soort van Nederlandse gezelligheid in Ottawa in stand te houden, maar wel in een modern jasje, niet dat oudbollige. En dat is heel breed, zoals je elders op onze site al gelezen hebt, van een knallend "Oranje Boven" feest tot de jaarlijkse "Snert Ski" tot filmavonden en schaatsen bij de Governor General, van een kopje koffie op een doordeweekse ochtend tot een heuse Sinterklaasavond. Als je bang bent van klederdracht en Delfts blauw, dan kun je bij ons schuilen!

Weet echter wel, dat dit slechts een globaal overzicht is, de één zal dingen geweldig vinden die anderen vreselijk vinden en omgekeerd. De één vind een geweldige baan na twee maanden, de ander ploetert 1 jaar. Maar het geluk kan heel snel omdraaien. Twee bekende uitspraken: "One day you are the hero, the next day a zero" en "You're employed until the next paycheck", dit laatste verwijzend naar het feit dat er een opzegtermijn van twee weken is, en dat je per twee weken betaald krijgt.

De gouden regel is:

" Hoe meer voorbereid je komt, hoe fijner het land is.
Kom je onvoorbereid,
dan kun je wel eens van een koude kermis thuiskomen "

Onthoud als je uit het vliegtuig stapt:

• ik ben niemand
• ik ken niemand
• niemand wil mij

Dus... aan de slag! De ambassade kan je niet helpen, want zij vertegenwoordigen Nederland in den vreemde, geen Nederlanders die op avontuur gaan. De werkgevers staan niet met open armen te wachten, en een baan regelen uit Nederland is vrijwel onmogelijk. Niemand zit op Pietje uit Puttershoek te wachten hier, dus je zult je voor moeten bereiden. Waarom ben jij beter, daar komt het gewoon op neer. Men wil graag de gevreesde "Canadese ervaring" op het CV zien, wat dat dan ook precies zijn moge. Het is dus te aan te raden vrijwilligerswerk op te pakken. Dat wordt zeer goed ontvangen hier, je krijgt werkervaring, je bouwt aan contacten met mensen die in alle lagen van de bevolking zitten.

Geld verdienen kan dus in het begin moeilijk zijn, of je nu voor jezelf begint of een bedrijf begint, en je zult dus best eens neerslachtig zijn. Dat geeft niet, want dat waren de immigranten 50 jaar geleden ook. Alleen beten ze toen nog liever hun tong af dan dat ze naar huis schreven dat ze terug wilden. Uiteindelijk is het gros toch geslaagd. Dat moet je dus voor ogen blijven houden. Er zijn bepaalde patronen waar te nemen gedurende de eerste jaren.

Patronen

1. Enthousiasme, we kunnen de hele wereld aan
2. Ongeduldig, waar blijft die baan nou, en waarom is alles zo langzaam hier
3. De eerste baan, zwaar tegenvallend, geen secundaire arbeidsvoorwaarden,
   twee weekjes vakantie, laag loon, kwamen we nu voor dit leven naar Canada?
   Idealiseren van Nederland
4. Op vakantie naar Nederland, toch ook niet alles: druk, duur, vol.
5. Een aantal jaren van teleurstelling, gedachten om terug te gaan,
   maar ja, de ruimte he, de ruimte is toch ook wel fijn.
6. Dan ineens gebeurt het, een leuke baan, het geld komt weer binnen,
   je koopt een huis en Canada is het geweldigste land van de wereld.

Emigreren

Emigreren is niet hetzelfde als vakantie. Tijdens een vakantie werk je niet, je staat op wanneer je wilt, de zon schijnt, en je doet allemaal nieuwe indrukken op. Canada lijkt het paradijs op aarde. Maar dat is valse schijn. Emigreren kan zo dramatisch of zo makkelijk zijn als je het zelf maakt. Het hangt af van je instelling, van je familiebanden, van je verwachtingen. Sommige nieuwe immigranten hebben enorme moeite met het feit dat ze hun familie nauwelijks zien. Ben je dus iemand die ieder weekend bij de familie op bezoek gaat, en gek is op grote familiefeesten, denk dan heel serieus na of je zult gaan. Je zult dus eerst goed bij jezelf en je partner na moeten gaan of je wel écht zonder familie kunt. Het gemis aan familie is een de belangrijkste redenen voor het falen van een emigratie. Daarom is het enorm belangrijk dat je -wanneer je denkt een sociaal iemand te zijn- je je snel bij een Nederlandse vereniging aansluit, om de eerste schokken op te vangen. Niet alle verenigingen zijn even actief, want velen sterven letterlijk uit, maar dat is dan gelijk een uitdaging voor je om iets op te bouwen en de oudere immigranten zullen je enorm dankbaar zijn. De DCA stond in 2000 op losse schroeven maar door flink veel overtuigingskracht heeft men een aantal jonge mensen aangetrokken, die samen met vrijwilligers de DCA tot grote bloei heeft gebracht en het aantal leden meer dan verdubbelde tot ver over de 300 leden. Er zijn veel nieuwe vriendschappen uit voortgekomen.

Je ontdekt dan dat je niet alleen staat, dat je veel valkuilen kunt vermijden. Onderschat zo'n vereniging niet. Ja, er zijn inderdaad veel verenigingen waar de leden al wat ouder zijn, maar is dat erg? Ouder is ook (vaak) wijzer. Natuurlijk komt niet iedereen met uitgestrekt armen naar je toerennen, maar dat is gelijk een goede training om jezelf in een nieuwe maatschappij te gooien. Het initiatief ligt bij jezelf.

Buurman's gras is altijd groener. Dat is ook zo in de emigratiewereld. Als je in Nederland zit, klaag je over agressiviteit, over het volle land, de files, a-sociaal gedrag en wellicht over nieuwe bevolkingsgroepen. Zo gauw je echter in Canada woont, zie je dat veel dingen anders gaan en zeker ook niet ideaal. Als je komt, weest dan bereid ook in Canada zaken tegen te komen die je je anders had voorgesteld. Je hebt te maken met bureaucratie, met mensen die niet zo recht door zee zijn als Nederlanders, en je eigen gedrag (lees: cultuur) wordt ineens op de proef gesteld, want mensen blijken dat Nederlandse recht door zee vaak knap irritant te vinden. En voor je het weet -met name in de eerste jaren- gaan veel nieuwe immigranten ongemerkt Nederland ineens verheerlijken.

Je komt ook in een maatschappij, waar allerlei mogelijk bevolkingsgroepen achter loketten zitten, aziaten die over je rijbewijs beslissen, een mevrouw met een hoofddoekje die je bij de bieb verder helpt, Ian Hanmansing die het nieuws leest en Indiase Youp van 't Hekken op TV. Een Finse die je je een potje jam verkoopt, een Zuid-Amerikaan die je bedient, je manager komt uit Jamaica en je collegas uit Rusland, Roemenië, Zuid Afrika en Guatamala. De taxichauffeur is Libanees, de winkel op de hoek is van een Iraquees en de bulkstore van een Libiër. Sommigen vinden dat allemaal geweldig, anderen voelen zich daar heel ongemakkelijk bij. Je zult echter zien, dat alles heel snel heel gewoon wordt en een hele boeiende extra dimensie aan het leven geeft. Had je ooit gedroomd met iemand met van Indiase afkomst te ijshockeyen? Het gebeurt in Ottawa.

Wat belangrijk is -en dat kan niet genoeg herhaald worden- is dat je Nederland toch moet los gaan laten. Het komt voor, dat mensen met één been in Nederland staan en het andere been in Canada. Zo kom je nooit los. Het is zelfs aan te raden de eerste paar jaren niet terug te gaan, Nederland is nu eenmaal een gezellig en moderner land en het is voor velen toch weer moeilijk om op Schiphol afscheid te moeten nemen. Als je dan terug gaat naar Canada, waar je je draai nog niet hebt gevonden, is het erg makkelijk om heimwee te krijgen en er tegen op te zien naar Canada terug te gaan.

De eerste stappen

Als je je soul searching achter de rug hebt, wordt het tijd om onderzoek te gaan doen. Wat ga je doen in Canada, kun je er wel in (niet iedereen wordt zomaar toegelaten), en dan komen alle vragen: hoe zit dat met mijn rijbewijs, wat kost een huis, wat verdient men, hoeveel vakantiedagen zijn er, hoe zit het met pensioenen, met uitkeringen, medische zorg? Hoe vind ik een baan? Moet ik een emigratiebureau gebruiken?

Ga eerst een pakket (wellicht ook via het internet verkrijgbaar) aanvragen bij de ambassade in Berlijn (Als Nederlander regel je alles via de ambassade in Berlijn). Lees dat goed door en bekijk je kansen. Toelating kan op verschillende manieren: landed immigrant, je kunt met een Canadese inwoner/ster trouwen, er zijn zakelijke immigranten, werkvisa en uiteraard vluchtelingen en nog wat categorieën. Ga je als landed immigrant, dan is het systeem gebaseerd op punten: hoe meer punten, hoe beter: hoe is je Frans, hoe is je opleiding, wat is je werkervaring etc. Als je je niet helemaal zeker voelt kun je een bureau inschakelen om te helpen. Weet echter wel, dat ze niets extras voor je kunnen doen qua snelle afhandeling, ze kennen echter wel details die je je binnen kunnen brengen en die je als nieuweling niet altijd weet. Je moet wellicht naar Berlijn voor een interview van 1 minuut, men wil een medische test doen etc. etc.

Zo'n procedure kost één a twee jaar. Wordt niet wanhopig, de Canadese regering heeft zwaar bezuinigd en het veiligheidsaspects in na 11 september 2001 natuurlijk verder uitgebreid. Alles lijkt eeuwig te duren, maar ééns komt dat papiertje in de bus. De ambtenaren doen hun best en kunnen niets bespoedigen.

In Canada

En dan sta je ineens in Canada. Veruit de meeste immigranten zijn intussen al een keer of twee naar Canada gegaan, om naar huizen te kijken, of een bedrijf over te nemen. Nederlanders zitten overal, van het verstedelijkte Toronto (zo groot als de hele Randstad) tot leeg Noord Ontario tot het binnenland van B.C. Hoe is dat dan, vraag je je af. Nou, dat is het allermoeilijkst om te beschrijven. Er zijn mensen die een kennel runnen in Alberta, er zijn software designers in B.C., er zijn boeren in Zuid Ontario, boekhouders in Lethbridge, researchers in Ottawa, ex pats in Toronto en Montreal. Er zijn makelaars, werklozen, veel gepensioneerden, moteleigenaren, artiesten en ga zo maar door. Uiteindelijk vind iedereen wel wat. Nederlanders zitten in alle lagen van de bevolking in alle delen van Canada.

Veel mensen zien een immigratie als een verse start en dat is het eigenlijk ook. Niemand kent je, jij kent niemand, niemand zegt je diploma's wat, dus je gaat al snel beter begrijpen wat een Turk of en Marokkaan in Nederland doormaakt.

Daarom zul je voorbereid moeten zijn voor een stevige concurrentieslag. Zelfs het Nederlandse rijbewijs wordt niet erkend. Er zijn vele tienduizenden hoogopgeleide immigranten (artsen, researchers, programmeurs) die pizza's verkopen, taxis rijden of een winkel op de hoek runnen. Ze zijn binnengekomen, omdat ze aan alle voorwaarden voldoen, maar de overheid geeft je geen baan. Ben je dus in het land, dan zal je de mouwen moeten opstropen. Een baan vanuit Nederland regelen lukt zelden en je zult bereid moeten zijn mogelijk een enorme stap terug te moeten nemen in je carrière of zelfs bereid zijn iets heel anders te moeten doen. Denk niet dat je beter bent dan de Indiër op de hoek, in Canada gaan witte emigranten echt niet voor omdat ze wit zijn of uit Nederland komen. Nederland staat niet op de kaart en Jantje en Marietje uit Nederland al helemaal niet. Wees eerlijk, hoe vaak is Canada in het nieuws in Nederland? Andersom is het hetzelfde. Het komt regelmatig voor, dat je in iets heel anders terecht komt als waar je voor opgeleid bent.

Uiteraard is het grootste deel van de Nederlandse immigranten nu ouder, hun kinderen kunnen vaak nog wel wat Nederlands verstaan, de kleinkinderen kunnen net nog opa en oma zeggen. Maar ieder jaar komen er weer verse Nederlanders aan, zo'n 1000, de meesten gaan naar Alberta, B.C., Ottawa en Zuid Ontario. Quebec's strenge taalwetten maken de provincie niet al te aantrekkelijk voor Nederlanders, maar het deel dat boven Ottawa ligt is wel weer zeer aantrekkelijk, vanwege de nabijheid van Ottawa (tweetalig) , de charme van de Franstaligen, de heuvels, meren en rivieren. Bloemenkwekers gaan veelal naar het Niagara deel, met een gematigder klimaat tussen de meren en naar het gebied rond Vancouver.

Rijbewijs

Je rijbewijs is een paar maanden geldig, daarna moet je opnieuw theoretisch en praktisch examen doen, het niveau is ongeveer gelijk aan Nederland. Het examen wordt verzorgd door het provinciale ministerie van Transport. Er zijn diverse niveaus en als je kunt aantonen dat je je rijbewijs al een aantal jaren hebt, kun je waarschijnlijk een nivo overslaan. Onthoud dat je ook voor je motor en je vrachtauto opnieuw moet rijden. Zorg dat je papieren bij je hebt, die aangeven wanneer je je rijbewijs oorspronkelijk gehaald hebt. Als je toevallig alleen je recente uitgifte datum op je rijbewijs hebt staan, zou je wel eens helemaal opnieuw onderaan moeten beginnen. Theorieboekjes zijn bij boekhandels te koop en onlangs zag ik ze ook bij een cornerstore. Noot: M.i.v 2006 is een nieuwe regeling voor rijbewijzen van toepassing!!! more …

Medische verzekering

De eerste drie maanden moet je zelf voor verzekering zorgen, daarna ga je het Healthcare systeem in Canada in. Healthcare in Canada is gratis tot op zekere hoogte: op bezoek bij de dokter (de dokter komt niet aan huis, kraamhulp bestaat vrijwel niet en thuis bevallen is daarom niet erg gewoon), een hartoperatie of een scan, het komt allemaal uit de belastingen. Tandarts, physiotherapie en al dat soort medische hulp is niet gratis, of je betaalt het uit eigen zak of je sluit er een verzekering voor af. Het is aan jouw om die kans te berekenen. Het is goed om hier even stil te staan: in Nederland zijn we voor alles verzekerd, het is goed om eens na te denken wat je echt, echt nodig hebt. Je zult dus niet bij wijze van spreken -zoals al die enge verhalen over Amerika hoort- op de trappen van het ziekenhuis sterven omdat je je verzekeringspasje vergeten bent.

Bankieren

Het banksysteem is ietsjes anders dan bij ons. Het klinkt voor Nederlanders raar, maar in Canada heeft lang niet iedereen een bankrekening. Bankoverdrachten bestaan ook niet. Mensen betalen hier elkaar of met cash, of met een cheque. Bijvoorbeeld: ik schrijf jou een cheque uit mijn chequeboekje, en die breng jij dan naar de bank om bij te laten schrijven of te inkasseren. Het is even wennen en wat ouderwets, maar het zij zo. Veel banken zien er vreselijk ouderwets uit. Maar tegelijkertijd kun je ook bankieren bij de melkboer op de hoek, bij de supermarkt via ATM's. Je steekt je pinkaartje erin, tikt je code in, en dan 'slikt' de ATM een envelop van je in, waar de cheque in zit. Veel banken hebben een rekening courant, maar als je onder een bepaald nivo komt, moet je een boete betalen. De enige volledig gratis bank met een rekening courant systeem is "President's Choice', een huismerk van Loblaws in samenwerking met de CIBC. Alledaags bankieren is daar volledig gratis. Natuurlijk kun je water, gas, licht, telefoon met een automatische overboeking regelen, je stuur dan een cheque op, schrijft daar "void" op en alles gaat vanzelf.

Enkele jaren geleden hebben armoede- en immigrantenprotestanten bij de regering gelobbied dat er een lagere drempel bij banken moet zijn om te kunnen sparen (lees: lagere boetes als je minder dan bijvoorbeeld 1000 dollar op je rekening hebt.)

Het is wellicht handig hier even te melden dat je voor een credit card moet gaan. Niet om 18% rente te betalen, maar om kredietgeschiedenis op te bouwen. Dus wat doe je: je vraagt eerst een kaart bij Zellers of Winners of Canadian Tire (de Hema's van Canada, er zijn erg veel Hema-achtigen en dollar stores hier). Je koopt af en toe wat en je betaalt het op tijd. Als je dan later voor een hypotheek gaat, en de bank checkt je verleden, dan staat er een prachtige staat van dienst. En dat helpt je ineens enorme stappen vooruit. Je Nederlandse credit card kun je natuurlijk ook hier nog een tijdje gebruiken om mee te betalen, maar het is toch handig om zo gauw (in het kader van de integratie) alles over te hevelen naar Canada.

De hypotheek is simpel hier. Niet aftrekbaar en gewoon lekker lineair. Je kunt tot 95% van de waarde van het huis krijgen en sinds kort bieden banken aan om de 5% via een andere lening te regelen. Uiteraard, hoe meer je zelf betaalt, hoe minder je de bank betaalt. Je kunt vaak wel dubbele betalingen doen, of zelfs een 15% van het oorspronkelijke geleende bedrag extra aflossen.  Spaarhypotheken kent men niet. Er zijn wel mogelijkheden tot extra aflossen. Houd er rekening mee, dat je als buitenlander niet zo makkelijk de eerste jaren een hypotheek krijgt, je moet salarisstroken kunnen tonen, die je natuurlijk niet hebt want je bent er nog maar pas, je moet een vast contact hebben, dat je wellicht ook nog niet hebt.. Er zijn echter mortgagebrokers (mortgage = hypotheek). Ik weet niet precies hoe dat werkt, maar ik vermoed dat ze een deel van het risiko op zich nemen, zodat de bank minder risiko loopt. Is verder ook niet belangrijk, als jij je hypotheek maar krijgt

Pensioenen, uitkeringen

Als je een salaris ontvangt, betaal je wettelijk verplicht mee aan het Canadian Pension Plan (het CPP). Het gaat te ver om alles er over uit te leggen, maar vergelijk het maar met een AOW. CPP krijgt iedereen, afhankelijk van het aantal jaren dat je bijgedragen hebt. Mocht je 65 worden en je hebt niet genoeg om te leven, dan springt de overheid bij met het Old Age Security (OAS). Mocht je echter teveel verdienen uit andere inkomsten (bijvoorbeeld uit rente van spaarrekeningen of dividenden etc), dan wordt je OAS gekort. Canadadezen noemen dat de 'claw back'. Verder kun je geld belastingvrij wegzetten. Het bedrag is een percentage van je bruto inkomen. Dat percentage wordt in de toekomst wat verhoogd, en ligt ergens rond de 19% op het ogenblik met een maximum van zo'n $15.000. Die regeling heet Registered Retirement Savings Program (RRSP) Dit geld zet je weg in allerlei mogelijke fondsen, aandelen, spaarrekeningen etc.

Het slimste is om dat met bijvoorbeeld maandelijkse regelmaat te doen, omdat je dan pieken en dalen vermijdt, het is in feite als betalen in een verzekering, en als je met pensioen gaat, haal je er maandelijks weer een bedrag uit. Er is een onvoorstelbare selektie aan adviseurs, maar er zit veel kaf onder het koren. En denk niet dat de bank beter is dan privé adviseurs. Helaas kunnen of willen veel Canadezen dat geld niet wegzetten, slechts 5% (!) heeft de RRSP mogelijkheden volledig gebruikt. Tweederde van de Canadezen loopt zwaar achter met het vullen van hun RRSP's. Natuurlijk, als je 20,000 dollar verdient, houd je weinig over om iets weg te zetten. Maar het is goed om er al op jonge leeftijd bij stil te staan.

Slechts zo'n 35% van de Canadezen heeft een pensioen, reken er dus niet op. Veel daarvan zijn overheidsmedewerkers met een vaste baan, als immigrant, en dus niet-Canadees, maak je uitermate weinig kans op een vaste baan in de eerste jaren, je kunt echter wel op contract aan het werk bij de overheid soms. Je zult je echt moeten bewijzen.

Een ander deel van de bevolking is self employed: kappers, consultants, medische beroepen etc. Zelfs verkopers zijn soms self employed. Het voordeel is dat je je eigen baas bent en je tijd iets meer naar eigen inzicht kunt indelen soms, maar het nadeel is dat je voor jezelf met zorgen. En dat is ook echt voor jezelf zorgen. Je betaalt niet mee in WW (dat hier Employment Insurance heet of EI) en dus kun je er ook geen aanspraak op doen. EI wordt uitbetaald als je minstens 26 weken gewerkt hebt als een 'salary person'. EI is afhankelijk van je inkomen, het werkloosheidspercentage en de regio waar je woont. Let wel, dat EI berekend wordt over een maximum inkomen van ik meen zo'n 39,000 dollar. Kort gezegd, het maximum dat je krijgt is 766 dollars netto per twee weken. Waarom per twee weken? Omdat iedereen hier per twee weken betaald krijgt. Je uitkering duurt maximaal 40 weken.

Werken en vrije dagen

Slechts zo'n 5 a 10% van de banen wordt geadverteerd, 90% dus niet. Dat heet de hidden jobmarket. En omdat het hidden is, zul je op onderzoek uitmoeten. Veel advertenties worden gerigged. Dat betekent dat ze al lang weten wie ze willen hebben, maar procedures moeten volgen om het objectief te laten lijken. Je zult dus vaak in je pak zitten terwijl ze niet ineens geïnteresseerd in je zijn. Hoe kom je dus aan werk? Door Jan en alleman te leren kennen, maar uiteraard wel gericht. Dus zoek je vrijwilligerswerk op (bijvoorbeeld een Nederlandse vereniging, zit je in de ziekenzorg, dan natuurlij kde verzorging, zit je in het onderwijs, dan het onderwijs), want daar kom je in contact met mensen en het is een goed aanvulling op je CV. Houdt er rekening mee, dat de vakbonden e.e.a. potdicht getimmerd hebben. Ook kun je vaak ivm het ontbreken van diploma's niet aan de slag. MEn zal dus wel om electriciens schreeuwen, maar als je aan klopt is:"Mevrouwtje, u moet wel eerst 15 diploma's gaan halen, we zien u over een jaar of drie wel weer eens"

Je kunt lid worden van een kerk, een sportvereniging. Het kost tijd om mensen te leren kennen en je zult er aan moeten werken om bekend te worden, want in het algemeen komt men natuurlijk niet naar je toe om je eens lekker te knuffelen. Geef het maar toe, hoe vaak heb je een Turk of een Marokkaan in je huis gehad? Mensen nemen mensen aan omdat ze ze kennen, vertrouwen, aanbevolen zijn. Kwaliteiten staat niet altijd op de eerste plaats. Of zoals mijn eerste manager altijd zei:"het gaat er om wie je kent, niet wie je bent". Dus: erop uit!

Men doet hier niet veel aan extraatjes van werkgeverskant. Het is niet ongewoon bij kleine bedrijfjes, dat je -als je lekker wilt zitten- je een eigen stoel mee brengt. Leraren kopen op eigen kosten lesmateriaal, verkopers kopen vaak hun eigen laptop. Er zijn veel kantoren zonder ramen. Omdat grond goedkoop is, hebben gebouwen vaak slechts een begane grond, en zijn veel kantoren gesitueerd in het midden van het gebouw zonder daglicht. Daar staat weer tegenover, dat bij grotere bedrijven weer enorme bonussen uitgereikt worden. Zo kreeg de Air Canada topman onlangs (terwijl er duizenden op straat gezet werden) 20 mln dollars bonus. De inkomens lijken wat schever verdeeld dan in Nederland. Geloof ons, je wordt nergens als werknemers zo verwend als in Nederland. ARBO. Nooit van gehoord, kantoren zonder ramen zijn niet verboden. Ziektedagen? Vijf krijg je er per jaar.

Het aantal vrije dagen verschilt per provincie, Ontario schrijft 2 weken voor, veel werkgevers geven er 3. Er is een aantal zogenaamde statutary holidays, bijna altijd op een maandag, een stuk of 5 of zo. Pinksteren en Hemelvaart worden niet gevierd. Tweede kerstdag heet boxing day, en is de drukste retail (middenstands)dag van het jaar. Traditiegetrouw gaat iedereen dan in de file staan bij de mall. Malls zijn over het algemeen droevige aangelegenheden, armoedige winkels, viezig, enorm ouderwets, weinig gevoel voor stijl. En dat zijn niet mijn woorden, maar die van een mall adviseur in de Ottawa Citizen van 28 Februari 2004. Malls zijn ook de plaatsen waren ouderen wandelverenigingen hebben, omdat ze 's winters nauwelijks veilig buiten kunnen lopen. In de malls hangt ook de jeugd bij elkaar en komen oudere Italianen gezellig met elkaar keuvelen. Het is lekker warm (of airconditioned) en, er is altijd eten en drinken te koop.

Het gemiddelde inkomen in Canada ligt niet hoog, rond de 30,000 dollar per jaar. Daarom werken in veel gezinnen beiden full time. Het minimumloon ligt bijna op 8 dollar, de armoedegrens voor een éénpersoonshuishouding op 18,000 dollar. Mensen die in de horeca in die bediening werken, hebben een minimimloon dat zo'n 5 a 5.50 dollar is. Het mediaan inkomen in Ottawa ligt op 54,000 dollar. Uit berekeningen hebben wij kunnen concluderen, dat men -indien men echt op de kleintjes let- met z'n tweetjes voor zo'n 30,000 dollar rond kan komen, maar dan is alles luxe eraf geschraapt bijna.

Je kunt het leven uiteraard zo duur maken als je zelf wilt, de een gaat zich te buiten aan grote autos, sneeuwscooters, motoren en boten, een ander koopt liever een cottage (een tweede huisje, soms primitief, soms kastelen) ergens buiten de stad en weer een ander is domweg gelukkig in de Dapperstraat. Vooral in het begin, en dat is natuurlijk vrij logisch, is alles nieuw en alles lijkt zo goedkoop, maar vergeet niet dat je inkomen wellicht ook lager is. Gezond verstand preveleert. Er zijn veel tweedehandswinkels, consignment stores, dollar stores, sjacheraartjes en pawnshaps (die overigens vaak verdacht worden helers te zijn). Een beetje zoeken levert geweldige vondsten op.

Telefoon en internet

Dit is niet zo veel anders dan in Nederland. Er zijn een paar aanbieders. Slechts ongeveer 40% van de Canadezen heeft een cell phone. Bellen met de cell phone is niet zo goedkoop. Een andere faktor is dat lokaal bellen gratis is. Dit wordt door Bell geregeld. Bellen naar Nederland kost zo'n 8 a 10 cent per minuut. Internet dial up is zo'n 10 dollar per maand, high speed een kleine 50 dollar per maand. Maar dan kun je wel naar het NOS journaal kijken, of Jack Spijkerman etc. Hetgeen je overigens steeds minder doet, hoe langer je er woont. Je kunt sinds december 2004 ook naar BVN kijken op je eigen satellietschotel die je met ontvanger en installatie voor zo'n 400-500 dollar hebt. BVN is voorlopig gratis. (see ook de FAQs)

Verwarming

Huizen worden op olie of gas gestookt of er wordt verwarmd met electriciteit. Olie en gas worden door verschillende bedrijven aangeboden. Met name in de gaswereld wordt er veel langs de deur verkocht. Als Nederlander ben je natuurlijk op je hoede en je tekent nooit een contract met de eerste de beste. Hoe eerlijk ze ook lijken. Het leukst is natuurlijk ze eerst een gloedvol betoog af laten steken, en ze dan vertellen dat je op olie stookt. (Hadden ze dat maar eerst moeten vragen). De gashandel is hele rare handel, pas op en laat nooit een rekening zien als ze langs de deur komen. Ze schijnen dat nummer over te schrijven en dan gewoon jou op hun bedrijf over te kunnen laten schakelen. Vraag me niet hoe dat kan, maar het is gebeurd

Smaak

Zucht. Over smaak valt niet te twisten, maar we doen het toch: het is vreselijk hier. Je gaat zo'n 30 a 50 jaar terug in de tijd. Ikea begint langzaam op gang te komen en is populair in de steden, maar de massa zit, eet en slaapt met pompeus, smakeloos, goedkoop meubilair. Als je een cultuurschok krijgt, is het waarschijnlijk als je "Leon's", "United Furniture Warehouse" of "The Brick" bezoekt. Canada is toch een beetje een goedkoopte land, het mag allemaal niets kosten en men koopt liever iedere 5 jaar iets anders dan 200 dollar meer betalen voor iets goeds. Als we terug in Nederland zijn, lijkt ieder huis wel een museumpje, zeker met ieder tweede huis een orchidee voor het raam (in een design pot).

Humor

Zucht. Dieptepunt is de Royal Canadian Air Farce, een tenenkrommend niet leuk programma.

Wonen

Noot: Gemiddelde prijs waarvoor in 2006 een woning is verkocht in Ottawa bedraagt $257,500

Hoewel Canada groot is, speelt je dagelijks leven rond je huis af. Neem een stad als Ottawa: zo'n 50 km breed met de suburbs van het uiterste oosten naar het uiterste westen, met veel groen. Je werkt, sport, gaat uit in die 50 km, en zo af en toe ga je eens wat verder. Het heeft natuurlijk weinig zin -behalve vakanties- om ineens gezellig een stukje van 800 km te gaan rijden. Over vakanties gesproken. Canadezen zijn niet zo vakantie georiënteerd als wij immigranten zijn. Veel Canadezen zijn hooguit in de USA geweest, maar niet veel verder. Hun wereld is daarom ook Noord Amerikaans. Veel inwoners kiezen ervoor om de gehele zomer lekker rond de familiecottage te hangen, ergens aan een meer. Dat hele "met-zijn-5- miljoen- tegelijk- op- vakantie- naar- het- zuiden" cultuurtje kent men hier niet. Stedentrips worden wel gedaan (New York, Boston, Chicago, Seattle, New Orleans bijvoorbeeld), maar lang niet zo frequent als in Europa.

80% van de Canadezen woont in stedelijk gebieden: Miljoenensteden als Toronto, Montreal, Vancouver zijn de grootste drie steden, daarna heb je een serie middelgrote steden als Calgary, Edmonton, Victoria, Saskatoon, Kingston, Winnipeg, Halifax, Quebec City, Ottawa. Dan komt er een groep stadjes als Trois Rivierès, Fredericton, Red Deer, Lethbridge, Kamloops. Er is genoeg info op het Internet verkrijgbaar om over de topografie etc. te lezen. Natuurlijk kun je in het bos gaan wonen, geweldig, maar er moet wel brood op de plank komen. Dus trekt vrijwel iedereen naar de stad. Toronto is een grote magneet, maar nou niet echt dat je zegt: "goh, ik gooi mijn leven om", want dan kun je net zo goed in Nederland blijven. Files, agressie, criminaliteit.

We adviseren je hier niet om ergens heen te gaan, maar wel dat je moet kijken naar je economische belangen: kunnen we allebei werk vinden, als een van ons een baan verliest (opzegtermijn twee weken van beide kanten) is er dan potentie om wat anders te vinden zonder te hoeven verhuizen? Uiteraard denken wij dat Ottawa geweldig is: niet te groot, niet te klein, in 30 minuten op de skieën (of zelfs in 5 minuten als je bij een groot park woont), weinig files, fietsbaar, veel musea, diverse stranden, veel festivals in de zomer. In een half uur kun je bij een meer buiten de stad staan. De zomers zijn stabiel en warm (25-30 graden), de winters erg koud, maar spectaculair. Er is altijd wekenlang een bijna 8 km lange ijsbaan op het kanaal, er ligt zeker 50-70 sneeuw. Er is veel zon in februari en in maart kun je soms in je T-shirt skieën. De herfst is fantastisch met de Indian summer. Een voorjaar bestaat er bijna niet.

… en nu hoe verder?

Kijk op onze pagina met Links te vinden in het menu. Een goede site om verder te lezen is Canada Bulletin Board. Verder vind je uitgebreide info op het Canadese overheidswebsite portal www.canada.gc.ca. Maar begin eerst maar eens met een zeer globale vergelijking van de cijfers, snuffel dan verder op de site van de Canadese Ambassade in Den Haag, de Nederlandse vertegenwoordigingen in Canada en raadpleeg ook de Country Briefing over Canada van de Economist Intelligence Unit. Wie van plan is in de omgeving van Ottawa neer te strijken kijkt ook op de officiele site van de gemeente http://www.ottawa.ca/ en i.h.b. de schat aan cijfermatige info die vrijkomt na de volkstelling van 2006 op de pagina http://www.ottawa.ca/city_services/statistics/.  En alles wat er te weten valt wordt bijgehouden door het bureau voor statistiek http://www.statcan.ca/. Je bent nu gewapend met alle feiten maar hebt nog steeds vragen, neem dan Contact op met het DCA Bestuur.